خود ندانم چه خطایی کردم که ز من رشته الفت بگسست

در دلش جایی اگر بود مراپس چرا دیده ز دیدارم بست

هر کجا می نگرم باز هم اوست که به چشمان ترم خیره شده

درد عشقست که با حسرت و سوزبر دل پر شررم چیره شده

گفتم از دیده چو دورش سازم بی گمان زودتر از دل برود

مرگ باید که مرا دریابدورنه دردیست که مشکل برود

تا لبی بر لب من می لغزدمی کشم آه که کاش این او بود

کاش این لب که مرا می بوسدلب سوزنده آن بدخو بود

می کشندم چو در آغوش به مهرپرسم از خود که چه شد آغوشش

چه شد آن آتش سوزنده که بودشعله ور در نفس خاموشش

شعر گفتم که ز دل بر دارم بار سنگین غم عشقش را

شعر خود جلوه ای از رویش شدبا که گویم ستم عشقش را

مادر این شانه ز مویم بردارسرمه را پاک کن از چشمانم

بکن این پیرهنم را از تن زندگی نیست بجز زندانم

تا دو چشمش به رخم حیران نیست به چکار آیدم این زیبایی

بشکن این آینه را ای مادرحاصلم چیست ز خودآرایی

در ببندید و بگویید که من جز از او همه کس بگسستم

کس اگر گفت چرا ؟ باکم نیست فاش گویید که عاشق هستم

قاصدی آمد اگر از ره دور زود پرسید که پیغام از کیست

گر از او نیست بگویید آن زن دیر گاهیست در این منزل نیست

فروغ فرخزاد-دیوان اسیر